De omslag van een boek

'Don't judge a book by it's cover,' zo luidt een Engels gezegde. Hier zit best wat in. De inhoud is vaak belangrijker dan het omhulsel. Vlak daarmee echter niet de waarde van een goed omhulsel uit. De inhoud is wellicht hetgeen waar het fundamenteel om draait, maar de omslag zorgt ervoor dat de lezer wordt verleid om het boek te gaan lezen. Zo is het bij alle geschenken. Ik durf zelfs te stellen dat soms, héél soms, het verpakkingsmateriaal belangrijker is dan de inhoud. Om dit te beargumenteren, leid ik u rond in mijn jeugdherinerringen.

Het genot van de anticipatie

Iedereen kan zich wel het magische gevoel herinneren van sinterklaasavond in de kindertijd. Ik hoor (de toen nog) Zwarte Piet op de ruit roffelen alsof het de dag van gisteren is. Ik ren naar de voordeur en daar ligt hij. Die magische juten zak. Het is ieder jaar exact dezelfde zak, maar dat heb ik natuurlijk niet door. Ik voel het materiaal van de zak tussen mijn knuistjes schuren als ik hem over mijn schouder zwiep. Trots als een kat met een vermorzeld mereltje in zijn bek toon ik hem aan mijn ouders. Het punt dat ik wil maken is dat ik allang ben vergeten welke cadeautjes in die zak zaten. De verpakking speelt de hoofdrol in mijn herinnering. De juten zak creeert een anticipatie van genot, waarbij het niet erg is dat de cadeautjes zelf inwisselbare prullen zijn. De anticipatie van geluk heeft zich losgemaakt van het geluk en is hierdoor zelf een bron van geluk geworden.

Het vijf december gevoel bij volwassenen

Ook als je volwassen bent, sluimert het kinderlijke enthousiasme van vijf december nog ergens in de hersenpan. Het komt alleen niet zo snel meer naar de oppervlakte. Volwassenen maken zich liever de hele dag zorgen om gewichtige zaken. Het magische vijf december gevoel kun je echter ook bij volwassenen onder een laag stof vandaan trekken. Bijvoorbeeld als je een geschenk geeft aan een relatie. Een fles wijn is an sich niet zo verrassend. Maar krijg je een houten doos in je handen gestopt, dan krijgt de fles iets magisch. Het grove hout, de plank die enigszins stroef tussen de groeven omhoog schuift. En daar ligt hij dan. De fles wijn. Majestueus midden in een bedje van stro. Het maakt niet uit als de wijn zelf niet te hachelen is, want het magische moment is al gecreerd, net als het moment dat je die juten zak op de deurmat ziet liggen. Heel even voelt de serieuze volwassene zich weer even een kind op sinterklaasavond